Ontwerp komt van internet. Het is uitgedraaid op 250 grams dik papier, de binnenkant beplakt met normaal (90 grams) zwart papier m.b.v. een Prittstift. Ramen uitgesneden en van binnen beplakt met overtrekpapier, of ramen en deuren op normaal papier. Met karton van theedozen verstevigingen in de binnenkant van de muur gemaakt. Dak geprint op grijs structuurpapier. Het perron is gemaakt van maquette karton, beplakt met grijs papier aan de randen en geel marmer papier als straatoppervlak. Aan de binnenkant de hoeken beplakt met zwarte L profielen, die ik van zwart papier gemaakt heb, zodat het licht niet door de rillen door schijnt. Ik zal nog wat vergeten te vertellen hebben, maar het was een leuke klus om te maken.
Misschien een idee voor versteviging; Voor hand-outs met die ringbanden werd voor de voorkant en achterkant vaak plastic kaften gebruikt. Redelijk stevig plastic waar je je steentjes papier op kunt plakken. Dat is goed te knippen. Ik zou zo gauw niet weten, hoe dit het resultaat beinvloedt, maar het maakt de ondergrond stevig. Zulke kaften zijn waarschijnlijk bij een goede kantoorboekhandel te bestellen of online.
Klopt, maar ik wilde zo authentiek mogelijk papier huisjes bouwen, net zoals in de 50er en 60er jaren.
Voor mijn gevoel was dat algemeen gebruikelijk als je een Batteriebahn had.
Nog een fotootje, net gemaakt. Leuk hoor zomertijd, maar het duurt effe voordat het donker is.
Maar hier het effect dat elke muur uit 3 lagen papier bestaat (van buiten naar binnen):
1) Buitenzijde 250 grams papier, geprint met het motief van het gebouw.
2) Zwart papier, 90 grams (normaal papier), tegen het doorschijnen van het licht. In deze fase snij ik alle ramen uit.
3) Wit papier, 90 grams, geprint met het motief van het gebouw. Daarvan knip ik alle ramen uit en lijm deze voor de raamopeningen.
Overdag ziet het er als één geheel uit, 's avonds schijnt er licht door de ramen.
Reproductie van een bouwplaat uit het Oostenrijkse kindertijdschrift „Hurra, die Eisenbahn!“.
Dit tijdschrift verscheen kort tussen 1948 en 1949, en er werden uiteindelijk 10 nummers gepubliceerd.
Vanwege tekorten na de Tweede Wereldoorlog werd het tijdschrift gedrukt op krantenpapier, waarbij de bouwplaat apart bijgeleverd werd.
Helaas zijn maar weinig exemplaren bewaard gebleven, en voor zover ik weet, is dit de enige bouwplaat die ooit gepubliceerd is.
Ik heb de bouwplaat op de mijn welbekende manier opgebouwd, zodat het model ook verlicht kan worden. Op de bouwplaat staat het station afgebeeld op een groene bodemplaat, die echter niet als onderdeel opgenomen is.
De bodemplaat heb ik van maquette karton gemaakt, aangekleed met groen en grijs papier. Golfkarton had authentieker geweest.
Het model is voor schaal H0 te klein, maar ja, tekorten na de Tweede Wereldoorlog maakte men zuinig.
In de reeks zat ook een bouwplaat voor een locomotief, want ik vroeg mij al af wie er na de Tweede Wereldoorlog nog een speelgoed trein had. Wellicht is daarom de publicatie ook gestopt na 10 nummers. Hoe dan ook, fascinerend om zoiets te bouwen en in je handen te hebben, je kijkt gewoon meer dan 75 jaar terug in de geschiedenis.